Θεραπεία

Συντηρητική

  • Ήπια σταθερή πίεση στην ακροποσθία για τη μείωση του οιδήματος
  • Πίεση με τους δύο αντίχειρες της βαλάνου και σύγχρονη έλξη της ακροποσθίας με τα υπόλοιπα δάκτυλα.
  • Υαλοουρονιδάση 1cc: ενίεται σε μια ή περισσότερες θέσεις στην οιδηματώδη ακροποσθία (τροποποιεί τη διαπερατότητα των ενδοκυττάριων ουσιών, έχει όμως περιορισμένη χρησιμότητα).

Χειρουργική

  • Άμεση περιτομή
  • Σχάση της ακροποσθίας
  • Όταν αποκατασταθεί η παραφίμωση εκτελείται περιτομή όταν η φλεγμονή και το οίδημα υποχωρήσουν
  • Αν δεν υπάρξει οριστική θεραπεία, η παραφίμωση έχει την τάση να υποτροπιάζει

Υποσπαδίας

Ο υποσπαδίας είναι μία σχετικά συχνή ανωμαλία, που χαρακτηρίζεται από την έκτοπη εκβολή του έξω στομίου της ουρήθρας σε οποιοδήποτε σημείο της κάτω επιφάνειας του πέους αντί της κορυφής της βαλάνου. Ανάλογα διακρίνουμε τρεις κύριες μορφές:

  • τον βαλανικό υποσπαδία, όπου το στόμιο εκβάλλει στην κάτω επιφάνεια της βαλάνου
  • τον υποβαλανικό, το στόμιο στη στεφανιαία αύλακα
  • τον υψηλό- μέσο και χαμηλό πεϊκό υποσπαδία, ανάλογα με το σημείο εκβολής του έξω στομίου της ουρήθρας.

Επίσης, σπανιότερα, εμφανίζεται και οσχεϊκός ή περινεϊκός υποσπαδίας. Το 80% των περιπτώσεων αφορά τις τρεις πρώτες μορφές υποσπαδία. Εκτός από την έκτοπη εκβολή της ουρήθρας, συνήθως συνυπάρχει και γωνίωση του πέους (η οποία γίνεται εύκολα αντιληπτή όταν αυτό είναι σε στύση) καθώς και έλλειψη συνένωσης της ακροποσθίας κατά την κοιλιακή της επιφάνεια. Όλες οι περιπτώσεις διορθώνονται με χειρουργική επέμβαση , αλλά στις περιπτώσεις χαμηλού πεϊκού υποσπαδία, μπορεί να απαιτηθούν δύο ή και περισσότερες επεμβάσεις.

Επισπαδίας

Ως επισπαδίας χαρακτηρίζεται η συγγενής ανωμαλία κατά την οποία το έξω στόμιο της ουρήθρας εκβάλλει στη ραχιαία επιφάνεια του πέους. Η συχνότητα του κυμαίνεται μεταξύ 0,3- 1:100.000, είναι δε πολύ πιο σπάνιος από τον υποσπαδία.

Ανάλογα με τη θέση του έξω στομίου της ουρήθρας διακρίνονται οι εξής τύποι επισπαδία:α) Βαλανικός επισπαδίας: Το έξω στόμιο της ουρήθρας εκβάλλει στο άνω μέρος της στεφανιαίας αύλακας του πέους. β) Πεικός επισπαδίας: Το έξω στόμιο της ουρήθρας εκβάλλει στη μεσότητα της ραχιαίας επιφάνειας του πέους και συνεχίζεται με την ουρηθρική αύλακα. γ) Πεοηβικό επισπαδία: Είναι η βαρύτερη μορφή επισπαδία και εμφανίζεται με μια επιθηλιωμένη ουρηθρική αυλακά στην ραχιαία επιφάνεια του πέους που ξεκινά από την περιοχή του σφιγκτήρα κάτω απο το ηβικό οστό. Συνοδεύεται από ακράτεια ούρων.

Το πέος είναι ικανό για στύση, όμως υπάρχουν δυσκολίες κατά τη σεξουαλική επαφή λόγω της πεικής κάμψης που συνυπάρχει.

Όγκοι όρχεων

Οι όγκοι των όρχεων είναι σχετικά σπάνιοι και αποτελούν το 1% με 1.5% των νεοπλασμάτων στους άνδρες και συνολικά το 5% των ουρολογικών καρκίνων με 3-6 νέες περιπτώσεις ανά 100.000 κατοίκους ανά έτος στις δυτικές κοινωνίες. Αποτελούν την πιο συχνή νεοπλασία σε νέους άνδρες μεταξύ 20 και 40 ετών. Το 1-2% των όγκων των όρχεων είναι αμφοτερόπλευροι (το 50% αυτών σε άτομα με ιστορικό κρυψορχίας). Η πλειοψηφία των όγκων των όρχεων (90%-95%) προέρχεται από γεννητικά κύτταρα (σεμινωματώδεις και μη σεμινωματώδεις όγκοι από γεννητικά κύτταρα). Οι όγκοι των όρχεων με τη βοήθεια των σύγχρονων θεραπευτικών πρωτοκόλλων (ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία, εντατικά προγράμματα παρακολούθησης) και λόγω της μεγάλης ευαισθησίας των όγκων αυτών στην ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία παρουσιάζουν εξαιρετικά ποσοστά ίασης που σε αρκετές περιπτώσεις φθάνουν και το 100%.

Λοιμώξεις ουροποιητικού συστήματος

Το ουροποιητικό σύστημα, υπό φυσιολογικές συνθήκες, είναι ένα περιβάλλον στείρο μικροβίων. Αν για κάποιο λόγο βρεθεί μικρόβιο μέσα σε αυτό, τότε έχουμε λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος (ουρολοίμωξη).

Λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν σε μόλυνση του ουροποιητικού συστήματος

• Κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση. Υπάρχει από την γέννηση και επιτρέπει την επάνοδο των ούρων από την κύστη στους ουρητήρες και τους νεφρούς.• Παθήσεις του νευρικού συστήματος• Εκ γενετής ανωμαλίες του ουροποιητικού• Όχι τακτικές ουρήσεις κατά την διάρκεια της ημέρας• Σκούπισμα στο τέλος της ούρησης από πίσω προς τα εμπρός• Μπάνιο σε γεμάτη μπανιέρα• Πολύ στενά ρούχα

Πώς εκδηλώνεται η ουρολοίμωξη

Ο τρόπος εκδήλωσης της ουρολοίμωξης ποικίλει ανάλογα με την ηλικία του παιδιού:

  • Στα νεογνά, μπορεί να εκδηλωθεί με ίκτερο, πυρετό, μειωμένη λήψη τροφής και πρόσληψη βάρους, εμέτους, διάρροιες, ευερεθιστότητα ή νωθρότητα.
  • Στα βρέφη, μειωμένη λήψη τροφή, πυρετός, έμετοι, διάρροιες, έντονη οσμή ούρων, κοιλιακό άλγος, ευερεθιστότητα ή νωθρότητα
  • Στα νήπια, έμετοι, κοιλιακό άλγος , πυρετός, , συμπτώματα από το ουροποιητικό: δυσουρικά (άλγος κατά την ούρηση), έντονη οσμή ούρων, ενούρηση, συχνοουρία
  • Στα σχολικής ηλικίας , πυρετός, έμετοι, κοιλιακό άλγος, άλγος στην οσφύ, έντονη οσμή ούρων, συμπτώματα από το ουροποιητικό: δυσουρικά (άλγος κατά την ούρηση), συχνοουρία, ακράτεια, ενούρηση

Συμπερασματικά: ο πυρετός μπορεί να είναι το μόνο σύμπτωμα στα παιδιά μικρής ηλικίας.

Πώς γίνεται η διάγνωση της ουρολοίμωξης

Η διάγνωση της ουρολοίμωξης γίνεται με γενική, καλλιέργεια ούρων. Η γενική εξέταση ούρων, δίνει άμεσα, στον γιατρό στοιχεία ενδεικτικά ουρολοίμωξης. Η καλλιέργεια ούρων χρειάζεται 48-72 ώρες για να ολοκληρωθεί. Αυτή τεκμηριώνει την διάγνωση, αποκαλύπτοντας το μικρόβιο που ευθύνεται για την ουρολοίμωξη και το καλύτερο αντιβιοτικό για την θεραπεία.

Πώς γίνεται η συλλογή ούρων στα παιδιά

Σε παιδιά που ελέγχουν τους σφικτήρες τους γίνεται με ουροσυλλέκτη, στην μέση της ούρησης μετά από προσεκτικό πλύσιμο των γεννητικών οργάνων.

Σε βρέφη και νεογνά με υπερηβική παρακέντηση, δηλαδή την εισαγωγή μιας μικρής βελόνης μέσω της κοιλιακής χώρας, στην ουροδόχο κύστη και την συλλογή των ούρων.

Σε παιδιά που δεν ελέγχουν ακόμα τους σφικτήρες τους γίνεται με αποστειρωμένα σακουλάκια τα οποία κολλούνται στο δέρμα, αφού πρώτα πλύνουμε και στεγνώσουμε την περιοχή με προσοχή (μέθοδος με όχι και τόσο αξιόπιστα αποτελέσματα, όταν υπάρχει υποψία ουρολοίμωξης) ή με την βοήθεια ενός λεπτού αποστειρωμένου ουροκαθετήρα, ο οποίος εισάγεται μέσω της ουρήθρας στην ουροδόχο κύστη και συλλέγονται τα ούρα.