Αντιμετώπιση

Τα στενώματα παραδοσιακά αντιμετωπίζονται με:

  • Διαστολές του στενώματος. Δεν αποτελεί λύση του προβλήματος, ιδίως για νεαρά άτομα, διότι γρήγορα το στένωμα υποτροπιάζει και χρειάζονται διαστολές στο διηνεκές. Ίσως προσφέρει και έχει θέση σε ηλικιωμένα άτομα με μικρό προσδόκιμο επιβίωσης και πολλαπλά προβλήματα υγείας που δεν επιτρέπουν πιο επιθετική προσέγγιση του προβλήματος.
  • Ενδοσκοπική οπτική ουρηθροτομή. Και αυτή η μέθοδος παρουσιάζει μεγάλη πιθανότητα υποτροπής(>50%), που αυξάνει στη δεύτερη ή τρίτη προσπάθεια. Αυτό που επικρατεί στη διεθνή βιβλιογραφία είναι να δοκιμάσει κανείς να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ουρηθροτομή άπαξ και αν το στένωμα υποτροπιάσει να προχωρήσει στη λύση που δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα άμεσα και σε βάθος χρόνου, δηλ. την
  • Ουρηθροπλαστική. Στα στενώματα της βολβικής ουρήθρας και εφόσον το μήκος του στενώματος δεν ξεπερνά τα 2-2,5 εκ. Προτιμάται η εκτομή του στενώματος και η τελική αναστομωτική ουρηθροπλαστική, η οποία δίδει ποσοστά ίασης που ξεπερνούν το 90%. Αν το στένωμα έχει μεγαλύτερο μήκος προτιμάται η αυξητική ουρηθροπλαστική, συνήθως με στοματικό βλεννογόνο με εξίσου καλά αποτελέσματα. Τα στενώματα της πεϊκής ουρήθρας συνήθως αντιμετωπίζονται με αυξητική ουρηθροπλαστική, ενώ τα αποσπαστικά(υμενώδους ουρήθρας), που είναι και τα δυσκολότερα, με αναστομωτική ουρηθροπλαστική. Τα ιατρογενή στενώματα του αυχένα συνήθως απαιτούν συνδυασμό τεχνικών και μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις, αλλά αν αντιμετωπιστούν από έμπειρους χειρουργούς δίνουν πολύ καλά αποτελέσματα.